به خاطر يافتن مقصر،

زندگي‌ات را تلخ و سياه نكن.

بگذار آن چه در پايان يك عشق به جاي ميماند،

خاطرات خوشي باشد

از لحظه‌هايي كه ديگر...

براي هيچ كدامتان تكرار نخواهد شد.

چه قدر سخته وقتي از ااون كسي كه انتظارش رو نداري بي مهري ميبيني!!!

چه قدر بده وقتي ميفهمي اون هم مثل بقيه رفتار كرد....!!

چه قدر بي انصافيه كه كسي كه نبايد، دلت رو ميشكنه....! به همين سادگي!!!!!

چه قدر فاصله!

چه قدر دوري!

چه قدر دلتنگي!

چه كار كنم خدايا؟....خدا؟.....! چه قدر خدا نزديك است!

و...

امروز هزار بار جوان‌تر شده‌ام

و

خورشيد، مرا ²خواهرم² مي‌خواند!

نگاه گنجشك‌هاي حياطمان، پر است از سوال

آخر آنها نمي‌دانند:

باد به گوشم رسانده است كه:

دوستم داري!!!!!

مهر ايران زمين

اگر ايران به جز ويران سرا نيست

                     من اين ويران سرا را دوست دارم

اگر تاريخ ما افسانه رنگ است

                     من اين افسانه‌ها را دوست دارم

نواي ناي ما گر جانگداز است

                    من اين ناي و نوا را دوست دارم

اگر آب هوايش دلنشين نيست

                   من اين آب وهوا را دوست دارم

به شوق خار صحرا هاي خشكش

                   من اين فرسوده پا را دوست دارم

من اين دلكش زمين را مي‌پرستم

                   من اين روشن سما را دوست دارم

اگر بر من ز ايراني رود زور

                   من اين زورازما را دوست دارم

اگر آلوده را مانيد اگر پاك

                  من اي مردم شما را دوست دارم

پژمان بختياري

دوش در حلقه ما قصه گيسوي تو بود

تا دل شب سخن از سلسله موي تو بود

دل، كه از ناوك مژگان تو در خون مي‌گشت

باز مشتاق كمانخانه ابروي تو بود...

فاصله براي عاشق، هميشه تلخ است

چه هشت صد كيلومتر باشد و چه هشت متر

اين را از چشمان خيس سربازي فهميدم،

كه از بالاي برجك ديدباني

به معشوقه‌اش مي‌نگريست.

خيال دلكش پرواز در طراوت ابر

به خواب مي‌ماند...

پرنده مي‌داند كه باد بي نفس است

و باغ تصويري است...

امشب بعد از مدت ها رفتم سراغ دفتر شعرم. دفتري كه خيلي وقتا تو خوابگاه ميشد همدم تنهايي ها و دلهاي شكستمون. دوستاي گل هم اتاقيم به خصوص نرگس عزيزم حتما اين شعر رو يادش هست...

دل من دير زماني است كه مي‌پندارد:

دوستي نيز گلي است؛

مثل نيلوفر و ناز،

ساقه ترد ظريفي دارد.

بي گمان سنگدل است آن كه روا مي‌دارد،

جان اين ساقه نازك را

                    -دانسته-

بيازارد!

در زميني كه ضمير من و توست

از نخستين ديدار

هر سخن ،هر رفتار

دانه‌هايي است كه مي‌افشانيم

برگ و باري است كه مي‌رويانيم

آب و خورشيد و نسيمش مهر است.

گر بدان گونه كه بايست به بار آيد

زندگي را به دل‌انگيزترين چهره بيارايد.

آنچنان با تو درآميزد اين روح لطيف

كه تمناي وجودت همه آن باشد و بس.

بي نيازت سازد ،از همه چيز و همه كس

.......ـ..........ـ..........ـ..........ـ

زندگي گرمي دلهاي به هم پيوسته‌ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته‌ست.

...ـ........ـ..........ـ.........ـ.....

در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز

عطر جان پرور عشق

گر به صراي نهادت نوزيده است هنوز،

دانه ها را بايد از نو كاشت.

آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان

خرچ ميبايد كرد،

رنج ميبايد برد،

دوست مي‌بايد داشت!

......ـ......ـ......ـ...........ـ......

با نگاهي كه در آن شوق برآرد فرياد

با سلامي كه در آن نور ببارد لبخند

دست يكديگر را

بفشاريم به مهر

جان دلهامان را

مالامال از ياري، غمخواري

بسپاريم به هم

بسراييم به آواز بلند:

-         شادي روي تو!

-          

-         اي ديده به ديدار تو شاد

-          

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه،

        عطر افشان

   گلباران باد.  

زنده ياد فريدون  مشيري

پیشنهاد میکنم حتما یه سر به الموت قزوین بزنید. واقعا عالیه....