گفتی شاید از من که جدا شدی یه چند روزی ناراحت باشی و بعد فراموش می کنی...
گفتم خیلی بی انصافی.... دیگه نتونستم طاقت بیارم و دو قطره اشک اومد پایین...
گفتی بی انصاف نیستم، نمی خوام زیادی خودمو تحویل گرفته باشم...
گفتم چرا تا حالا نگفته بودی چقدر دوستم داری؟
گفتی چون اگه گفته بودم این دو قطره اشک الان خیلی بیشتر بود...
گفتم ...
گفتی...
ولی افسوس که فایده ای نداشت...

چه غمگینم...
با وجود تلاشی که میکنم تا فراموش کنم. ولی مگه میشه؟
همه چیز مثل اون فیلمهایی که اینقدر دوسشون داشتی مدام تو ذهنم تکرار میشه...
به اولین دیدارمون فکر میکنم... در واقع اولین باری که با هم رفته بودیم بیرون...
من مثل همیشه در مقابل تو کم حرف بودم و تو بلاخره صدات در اومد و گفتی: می خوام بدونم توانایی اینو داری که اندازه نفیسه دوست داشته باشم؟ میدونی که نفیسه رو خیلی دوست دارم... من هیچی نگفتم... و تو از ترس اینکه نکنه ناراحت شده باشم و از فردا جواب تلفناتو ندم ...
وای چه روزایی که گذشت و تو از اون سر تهران میومدی، بدون هیچ شکایتی...
ولی همه چی تموم شد...
حالا به آخرین دیدارمون فکر می کنم... چه سنگین بود بغضی که نباید جلوی تو میشکست...چون میدونستم از گریه بدت میاد.
چه احمق بودم که فکر می کردم دوستم نداری!!!!!!! چه کوته فکر بودم که فکر میکردم برات مهم نیستم چون از علاقه ات بهم چیزی نمی گفتی...ولی افسوس که فقط روز آخر فهمیدم که اینقدر دوستم داشتی که به ازدواج فکر می کردی...و فقط به خاطر اینکه منو وابسته تر نکنی چیزی نمیگفتی!!!!!
چه بچه گانه تصور می کردم هنوزم نفیسه رو از من بیشتر دوست داری!!!! نفیسه ای که خودم انداخته بودمش تو دامنت!!!!! ولی دریغ که نمیدونستم تو خیلی وقته اونو گذاشتی کنار، یا به قول خودت پیچوندیش!!!!!!!
نمیدونم ... ولی یه احساسی بهم میگه برمی گردی... شاید خیلی دور از عقله ولی میدونم که برمی گردی...
هر روز هزار بار برات دعا میکنم تا خوب بشی...نه به خاطر اینکه برگردی پیشم... فقط چون یه جوون خوبی که لیاقت یه زندگی خوب رو داره....